مدیریت فرهنگی-هنری

دیروز به علت یافت نشدن کتب دانشگاهی مان به همراه یکی از دوستانم راهی انقلاب گشتیم. حدود ساعت ۱ از ایستگاه متروی انقلاب  که به تازگی تاسیس شده با مشقت خارج شدیم زیرا این ایستگاه هم جمعیت زیادی را خود می بیند هم اینکه پله هایش انسان را یاد عذاب جهنم می اندازد. دوست ما که اولین بار بود به این ایستگاه می آمد بسیار ما را نفرین کرد که چرا با بی. آر. تی نیومدیم ما هم توضیح دادیم به تازگی این اتوبوس های تند رو به اتوبوس های کند رو تبدیل گشتند و فقط نیم ساعت باید بایستیدید اتوبوسی آید که جا داشته باشد جلوی درب بچبیم از فرط شلوغی هم که برخی اتوبوس ها نگه نمی دارند. خلاصه انقدر شلوغ و گرم هست داخلش که مترو با تمام شکنجه هایش نسبت به بی. آر.تی می ارزد. هنگامی باید سوار این اتوبوس های کند رو شد که اولا در ابتدای مسیر سوار شید دوما تقریبا انتهای مسیر پیاده شید. مزیت دیگری هم که دارد این است که با وجود اینکه مامورین در ایستگاه های این اتوبوس ها حضور کامل دارند ولی مردم برای ورود نه بلیت می اندازند نه از بلیت های مترو که آنجا کاربرد دارد استفاده می نمایند خلاصه در میان مردم این اتوبوس ها به مفت رو ها معروف گشته. بارها وقتی جلوی درب ورودی ایست کردیم تا بلیت در بیاریم مامور ایستگاه طوری به ما  نگاه کرده که گویا کاری خلاف انسانیت کردیم. مردمی هم که از کنارمان رد می شدند زیر لب ما را بی فرهنگ می خواندند. خلاصه این وسایل نقلیه عمومی عصاب و بدنی فولادی می خواهد چرا که غیر از مسائل دیر کرد و شلوغی و این ها ممکن است در اذحام جمعیت خفه شید کیفتان را گم کنید (در جامعه ما کسی دزد نیست) و خلاصه به معنای کامل شبیه سوسک زیر دست و پا له شوید از شرکت اتوبوسرانی واحد گرفته تا مترو. البته دراین میان شرکت تاکسیرانی هنوز به افتضاح این چنینی کشیده نشده. هرچند که آن هم مشکلاتی دارد که بیان خواهیم کرد. می گفتیم از مترو خارج شدیم و از جلوی چند سینما (به علت اینکه آنجا را نمی شناسم آدرس دقیق ندارم) به سمت کتاب فروشی ها حرکت کردیم تا حدودای ساعت ۳ بود که همچنان می گشتیم و خسته و گرسنه راه می رفتیم که حتی یک کتاب از لیست کتاب هایمان را نیافتیم. از آنجا که بنده در این موارد موتورم سریع جوش می آورد دیگر طاقت نیاورده و شروع به تیکه انداختن به برخی فروشنده ها کردم. حتی انتشارات دانشگاه تهران هم چند کتب مورد نیازم را نداشت. فروشنده ها مثلا آدرس می دادند که فلان جا داره ما هم از این مغازه به آن مغازه از این زیر پله به آن زیر پله از این کوچه به آن کوچه از این ... به آن ... می رفتیم و همچنان هیچ کس کتب ما را نداشت تا اینکه بالاخره در ساعت ۴ مغازه ای یافت کردیم که یکی از کتب مورد نیازمان را داشت. در ضمن استاد ارجمندمان را هم در این حین در یکی از کتاب فروشی ها دیده و نقل شکایت کردیم از دست استادانی که خودشان هم کتبی که معرفی می کنند را ندارند و یا کتابی را معرفی کردند که از سال ها پیش دیگر چاپ نشده ایشان هم کمی نسبت به بنده لطف کردند و به آقای کتاب فروش سفارش ما را کردند هر چند آن کتاب فروشی هم کتاب مورد نیاز ما را نداشت تازه قضیه جالب این جاست که آن کتاب فروشی متعلق به یکی از استادانی بود که کتابش یافت نمی شد. حتی کتابفروشی خودش هم کتاب مورد نیاز ما را نداشت. خلاصه از هر ۵ مغازه در برخی موارد از هر ۱۰ مغازه که می گشتیم در یکی اش یکی از کتب مورد نیازمان را می یافتیم. البته قیمت های کتب هم از همه بیشتر ما شگفت زده می کرد و خستگی را بر تنمان می گذاشت. در آخر دیگر پولمان تمام شد و دو کتاب که همچنان نایاب بودند را نتوانستیم بخریم و با پول خورده هایی که برایمان باقی مانده بود در ساعت ۵ به سمت خانه راهی گشتیم در کنار خیابان مثل آدمای شکست خورده منتظر تاکسی بودیم که آقایی نگه داشت و ما را از جلوی دانشگاه تهران تا جلوی مترو امام حسین برد و هرچه تلاش کردیم از ما پول نگرفت و گفت برایش فاتحه بفرستیم تازه هنگام پیاده شدن دوستم یکی از پلاستیک هایی که توش کتاب بود را در ماشین اون آقا جا گذاشت و ما وقتی پیاده شدیم و ایشون رفتند متوجه مسئله گشتیم دیگه از فرط خستگی توان غصه خوردن آن کتاب ها رو نداشتیم که اون آقا یهو پیداش شد و گفت خانم ها این پلاستیک را جا گذاشته بودید این خبر تمام اتفاقات بد اون روز و تمام خستگی ها رو از تنمون در آورد خداوند هر چه می خواهد بهش بدهد اینجور آدم ها نایاب اند اگه نظر منو بخواین ایشون فرشته ای بود برای نجات ما از آن جهنم سوزان انقلاب. در آخر هم با تمام خستگی ساعت ۷ به خانه هایمان رسیدیم. این بود دیروز پر از تلاطم ما.